AgonPrzypisy i źródła

Dalej: Zrozumieć

Etap 6 z 6

Modlitwy, czyli egzorcyzmy Bazylego Wielkiego, za cierpiących od złych duchów i na wszelką niemoc

VDo Pana módlmy się.

Boże bogów i Panie panów, Stwórco ognistych zastępów i Budowniczy bezcielesnych Mocy, Twórco rzeczy niebieskich i ziemskich; Ty, którego żaden człowiek nie widział ani widzieć nie może; Ty, przed którym lęka się i drży całe stworzenie; Ty, który niegdyś strąciłeś na ziemię Archistratega, co hardo podniósł kark i nieposłuszeństwem odrzucił powierzoną mu służbę, a Aniołów, którzy wraz z nim odstąpili i stali się złymi duchami, wtrąciłeś do tartaru, w ciemności otchłani: spraw, aby ten egzorcyzm, dokonywany w strasznym imieniu Twoim, stał się postrachem dla samego wodza złości i dla wszystkich jego zastępów, które wraz z nim spadły ze światłości wysokiej; obróć go w ucieczkę i rozkaż jemu i jego złym duchom, aby całkowicie odeszli, by nic szkodliwego nie uczynił obrazowi naznaczonemu pieczęcią; lecz niech ci, którzy są naznaczeni pieczęcią, otrzymają siłę mocy, aby deptać po wężach i skorpionach i po wszelkiej mocy nieprzyjaciela.

Albowiem przenajświętsze Imię Twoje, Ojca i Syna i Ducha Świętego, jest opiewane i wysławiane, i przez wszelkie tchnienie z bojaźnią wielbione, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

Tegoż.

VDo Pana módlmy się.

Egzorcyzmuję cię, pierwszy sprawco bluźnierstwa, wodzu buntu, sam twórco złości. Egzorcyzmuję cię, który zostałeś wyrzucony ze światłości wysokiej i strącony w ciemności otchłani z powodu pychy. Egzorcyzmuję ciebie i wszelką moc upadłą, która idzie za twoim zamysłem.

Zaklinam cię, duchu nieczysty, przez Boga Sabaoth i przez całe wojsko Aniołów Bożych, Adonai, Eloi, Boga wszechmogącego: wyjdź i odstąp od sługi Bożego (N.).

Egzorcyzmuję cię przez Boga, który wszystko słowem stworzył, i przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Syna Jego jednorodzonego, z Niego przed wiekami w sposób niewysłowiony i bez cierpienia zrodzonego; który stworzył świat niewidzialny i widzialny i ukształtował człowieka na obraz swój własny; który najpierw wychowywał to wszystko prawem natury i strzegł pieczą Aniołów; który z wysoka zatopił grzech w wodzie i otworzył otchłanie, które są pod niebem, i wytracił bezbożnych olbrzymów, i obalił wieżę bezbożników, i obrócił w popiół ogniem i siarką ziemię Sodomy i Gomory, z której na świadectwo wznosi się dym nieustający; który laską rozdzielił morze i przeprowadził lud suchą nogą, a tyrana faraona i jego wojsko walczące z Bogiem, wojnę bezbożności, na wieki pogrążył w falach; który w ostatnich czasach w sposób niewypowiedziany wcielił się z Dziewicy czystej i zachował nienaruszone pieczęcie czystości; który raczył obmyć chrztem naszą dawną zmazę, jaką ściągnęliśmy na siebie przez przestępstwo.

Egzorcyzmuję cię przez Tego, który został ochrzczony w Jordanie i z łaski daje nam w wodzie obraz nieskażoności; nad którym zdumieli się Aniołowie i wszystkie Moce niebieskie, widząc wcielonego Boga uniżającego się, gdy Ojciec bez początku objawił bezpoczątkowe zrodzenie Syna, a zstąpienie Ducha Świętego zaświadczyło o jedności Trójcy.

Zaklinam cię przez Tego, który zgromił wiatr i uciszył nawałnicę morską; który wypędził tłumy złych duchów i błotem dopasował ślepym, aby przejrzeli, źrenice oczu, których im od łona matki brakowało, i odnowił pierwotne ukształtowanie rodu naszego, i niemym przywrócił mowę; który oczyścił znamiona trądu i wskrzesił umarłych z grobów; który aż do grobu przebywał z ludźmi, i swym zmartwychwstaniem złupił otchłań, i całą ludzkość uczynił niezdobytą dla śmierci.

Zaklinam cię przez Boga wszechmogącego, który natchnionym przez Boga głosem tchnął w ludzi, i współdziałał z Apostołami, i napełnił pobożnością cały świat zamieszkany.

Lękaj się, uciekaj, umykaj, odstąp, czarcie nieczysty i przeklęty, podziemny, z głębin, zwodzicielu, bezkształtny, widzialny przez bezwstyd, niewidzialny przez obłudę, gdziekolwiek jesteś albo dokądkolwiek idziesz: czy jesteś sam Belzebub, czy ten, co wstrząsa, czy w postaci smoka, czy z obliczem zwierza, czy jawiący się jak para albo jak dym, czy jak mężczyzna, czy jak niewiasta, czy jak płaz, czy jak ptak, czy mówiący nocą, czy głuchy, czy niemy; czy przerażający nagłą napaścią, czy szarpiący, czy czyhający, czy w ciężkim śnie, czy w chorobie, czy w niemocy, czy przywodzący w śmiechu do obłędu, czy wywołujący lubieżne łzy, czy rozpustny, czy cuchnący, czy pożądliwy, czy rozkoszny, czy miłujący czary, czy szalejący z namiętności, czy gwiezdny czarownik, czy nawiedzający domy, czy bezwstydny, czy kłótliwy, czy niestały; czy zmieniający się z księżycem, czy powracający z jakąś porą; czy poranny, czy południowy, czy północny, czy z jakiejś niewczesnej godziny, czy z zorzy; czy sam z siebie przyszedłeś, czy zostałeś przez kogoś posłany, czy zbliżyłeś się nagle, czy w morzu, czy w rzece, czy pod ziemią, czy ze studni, czy z urwiska, czy z dołu, czy z jeziora, czy z trzcin, czy z lasu, czy z miejsca od ziemi oddalonego, czy z miejsca nieczystego, czy z gaju, czy z gąszczu, czy z drzewa, czy z ptaka, czy z gromu, czy z dachu łaźni, czy w sadzawce wód, czy z grobowca bałwochwalczego, czy skądkolwiek, skąd wiemy i skąd nie wiemy, czy znany, czy nieznany, i z miejsca niedostrzeżonego: oddziel się i odejdź.

Zawstydź się przed obrazem ulepionym i ukształtowanym ręką Bożą. Lękaj się podobieństwa wcielonego Boga i nie kryj się w słudze Bożym (N.); lecz rózga żelazna i piec ognisty, i tartar, i zgrzytanie zębów czekają cię jako kara za nieposłuszeństwo.

Lękaj się, zamilknij, uciekaj; nie wracaj, nie kryj się z inną złością duchów nieczystych, lecz idź do ziemi bezwodnej, pustej, nieuprawnej, której człowiek nie zamieszkuje, nad którą sam Bóg czuwa; który wiąże wszystkich zazdroszczących Jego obrazowi i czyhających na niego, a ciebie łańcuchami ciemności wtrącił do tartaru na długą noc i dzień, ciebie, diabła, doświadczonego we wszelkim złu i jego wynalazcę; albowiem wielka jest bojaźń Boża i wielka chwała Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Inna modlitwa, tegoż.

Boże niebios, Boże świateł, Boże Aniołów, którzy są pod mocą Twoją, Boże Archaniołów, którzy są pod władzą Twoją, Boże chwalebnych Panowań, Boże Świętych, Ojcze Pana naszego Jezusa Chrystusa; Ty, który rozwiązałeś dusze śmiercią spętane; Ty, który przez jednorodzonego Syna Twego oświeciłeś człowieka przykutego do ciemności; Ty, który rozwiązałeś nasze boleści i rozproszyłeś wszelkie brzemię; Ty, który oddaliłeś od nas wszelką napaść nieprzyjaciela; i Ty, Synu i Słowo Boże, który śmiercią swoją uczyniłeś nas nieśmiertelnymi i chwałą swoją nas uwielbiłeś; który zmartwychwstaniem swoim dałeś nam przejść od ludzi do Boga; który przez Krzyż swój dźwignąłeś wszelkie więzy grzechów naszych; który wziąłeś na siebie nasze skruszenie i uleczyłeś je, Panie; który utorowałeś nam drogę do niebios i przemieniłeś skażenie w nieskażoność: wysłuchaj mnie, wołającego do Ciebie z tęsknotą i z bojaźnią; Ty, przed którego bojaźnią topnieją góry ziemi podniebnej wraz z firmamentem; przed którego mocą drżą nieme dusze żywiołów, strzegąc granic swoich; przez którego ogień pomsty nie przekroczy granic mu wyznaczonych, lecz czeka, wzdychając, na wolę Twoją; dla którego całe stworzenie wzdycha w bólach rodzenia, jęcząc jękami niewymownymi, mając nakaz trwać aż do czasów wyznaczonych; przed którym uciekła wszelka natura przeciwna, i wojsko nieprzyjaciela zostało poskromione, i diabeł upadł, i wąż został podeptany, i smok zgładzony; dla którego narody, które Cię wyznały, zostały oświecone i umocnione w Tobie, Panie; dla którego życie zostało objawione, nadzieja ugruntowana, wiara umocniona, Ewangelia ogłoszona; dla którego człowiek z ziemi został na nowo ukształtowany, uwierzywszy w Ciebie. Któż bowiem jest jak Ty, Boże wszechmogący?

Przeto prosimy Cię, Boże Ojców i Panie miłosierdzia, przedwieczny i ponad wszelkim bytem: tego, który przyszedł do Ciebie w świętym Imieniu Twoim i umiłowanego Syna Twego Jezusa Chrystusa, i świętego, wszechmocnego i ożywiającego Ducha Twego, przyjmij. Odpędź od duszy jego wszelką niemoc, wszelkie niedowiarstwo, wszelkiego ducha nieczystego, szarpiącego, podziemnego, ognistego, cuchnącego, pożądliwego, miłującego złoto, miłującego srebro, burzliwego, nierządnego, wszelkiego czarta nieczystego, ciemnego, bezkształtnego, bezwstydnego.

Tak, Boże, odpędź od sługi Twego (N.) wszelkie działanie diabelskie, wszelką magię, wszelkie czary, bałwochwalstwo, wróżenie z gwiazd, astrologię, nekromancję, wróżenie z ptaków, rozkoszniactwo, namiętność cielesną, chciwość, pijaństwo, nierząd, cudzołóstwo, rozpustę, bezwstyd, gniew, kłótliwość, niestałość i wszelkie złe podejrzenie.

Tak, Panie, Boże nasz, tchnij w niego Ducha Twego pokoju, aby przez Niego strzeżony wydał owoc wiary, cnoty, mądrości, czystości, wstrzemięźliwości, miłości, dobroci, nadziei, łagodności, wielkoduszności, cierpliwości, umiarkowania, zrozumienia; albowiem nazwany jest sługą Twoim w imię Jezusa Chrystusa, wierząc w Trójcę współistotną, a świadczą wraz z nim Aniołowie, Archaniołowie, chwalebne Panowania i całe wojsko niebieskie. Wraz z nim strzeż i serc naszych, albowiem możny jesteś, Panie; i Tobie chwałę zanosimy, Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

Przekład wydawcy z oryginału greckiego (Traduction de l’éditeur (Agon, 2026) d’après Εὐχολόγιον τὸ μέγα, 2e éd., par les soins de Spyridon Zervos, hiéromoine, Venise, Typographie grecque du Phénix, 1862, p. 147-152).

Przypisy i źródła

O tej modlitwie

Trzy modlitwy egzorcyzmu przypisywane świętemu Bazylemu Wielkiemu w wielkim Euchologionie obrządku bizantyjskiego, przełożone z greckiego przez wydawcę.

Uwaga: w Euchologionie bizantyjskim te modlitwy odmawia kapłan nad osobą doświadczoną cierpieniem. Pierwsza prosi, aby „ten egzorcyzm” odniósł skutek; druga bezpośrednio zaklina złego ducha; w trzeciej modlący się przedstawia Bogu „sługę Twego (N.)”, który do Niego przyszedł. Agon podaje je w całości i proponuje każdemu ochrzczonemu, mocą władzy, którą Chrystus dał „tym, którzy uwierzą” (Mk 16, 17), zaznaczając zarazem, że list Inde ab aliquot annis (Kongregacja Nauki Wiary, 1985) prosił, by ci, którzy nie otrzymali tej władzy, nie prowadzili modlitw, w których zwraca się bezpośrednio do złych duchów. Zob. czego Kościół naucza o egzorcyzmie oraz władza ochrzczonego.

Źródła

Przekład wydawcy z oryginału greckiego (Traduction de l’éditeur (Agon, 2026) d’après Εὐχολόγιον τὸ μέγα, 2e éd., par les soins de Spyridon Zervos, hiéromoine, Venise, Typographie grecque du Phénix, 1862, p. 147-152).

  • Traduction de l’éditeur (Agon, 2026) d’après Εὐχολόγιον τὸ μέγα, 2e éd., par les soins de Spyridon Zervos, hiéromoine, Venise, Typographie grecque du Phénix, 1862, p. 147-152

Skan źródła

Εὐχαὶ, ἤτοι Ἐξορκισμοὶ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, πρὸς τοὺς πάσχοντας ὑπὸ δαιμόνων, καὶ πρὸς ἑκάστην ἀσθένειαν

VΤοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὁ Θεὸς τῶν θεῶν, καὶ Κύριος τῶν κυρίων, ὁ τῶν πυρίνων ταγμάτων δημιουργὸς, καὶ τῶν ἀΰλων Δυνάμεων τεχνουργὸς, ὁ τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων τεχνίτης. ὃν εἶδεν οὐδεὶς ἀνθρώπων, οὐδὲ ἰδεῖν δύναται· ὃν φοβεῖται καὶ τρέμει πᾶσα ἡ κτίσις· ὁ τὸν τραχηλιάσαντα ποτὲ Ἀρχιστράτηγον, καὶ τὴν τούτου λειτουργίαν παρακοῇ ἀθετήσαντα, ῥήξας ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τοὺς συναποστάτας αὐτῷ Ἀγγέλους, δαίμονας γενομένους, εἰς σκότωσιν βυθοῦ ταρταρώσας· δὸς τὸν ἀφορκισμὸν τοῦτον, ἐπὶ τῷ φρικτῷ ὀνόματί σου τελούμενον, φόβῳ γενέσθαι αὐτῷ τῷ προηγουμένῳ τῆς πονηρίας, καὶ πάσαις ταῖς φάλαγξιν αὐτοῦ, ταῖς συνεκπεσούσαις αὐτῷ ἐκ τῆς ἄνω φωτοφορίας, καὶ τρέψον αὐτὸν εἰς φυγὴν, καὶ ἐπίταξον αὐτῷ, καὶ τοῖς δαίμοσιν αὐτοῦ ἀναχωρῆσαι παντελῶς· ἵνα μήτι βλαβερὸν κατὰ τὴν ἐσφραγισμένην εἰκόνα ἐργάσηται· ἀλλὰ λαβέτωσαν ἰσχὺν οὗτοι οἱ ἐσφραγισμένοι κραταιότητος, τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ.

Σοῦ γὰρ ὑμνεῖται, καὶ μεγαλύνεται, καὶ παρὰ πάσης πνοῆς ἐν φόβῳ δοξάζεται τὸ πανάγιόν Ὄνομα, τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν, καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Τοῦ αὐτοῦ.

VΤοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ἐξορκίζω σε τὸν ἀρχέκακον τῆς βλασφημίας, τὸν ἀρχηγὸν τῆς ἀνταρσίας, καὶ αὐτουργὸν τῆς πονηρίας. Ἐξορκίζω σε τὸν ἐκριφθέντα ἐκ τῆς ἄνω φωτοφορίας, καὶ σκότῳ βυθοῦ κατενεχθέντα διὰ τὴν ἔπαρσιν. Ἐξορκίζω σὲ, καὶ πᾶσαν τὴν ἐκπεσοῦσαν δύναμιν, τῆς σῆς ἀκόλουθον προαιρέσεως.

Ὁρκίζω σε, πνεῦμα ἀκάθαρτον, κατὰ τοῦ Θεοῦ Σαβαὼθ, καὶ πάσης στρατιᾶς Ἀγγέλων Θεοῦ, Ἀδωναῒ, Ἐλωῒ, Θεοῦ παντοκράτορος, ἔξελθε καὶ ἀπαναχώρησον ἀπὸ τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (τοῦδε).

Ἐξορκίζω σε κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ πάντα λόγῳ κτίσαντος, καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ αὐτοῦ, τοῦ πρὸ τῶν αἰώνων ἀῤῥήτως καὶ ἀπαθῶς ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντος· τοῦ τὴν ἀόρατον καὶ ὁρατὴν κτίσιν δημιουργήσαντος, καὶ τοῦ κατ᾽ εἰκόνα ἰδίαν τὸν ἄνθρωπον πλαστουργήσαντος· τοῦ νόμῳ πρότερον φυσικῶς ταῦτα παιδαγωγήσαντος, καὶ Ἀγγέλων ἐπιστασίᾳ φυλάξαντος· τοῦ ὕδατι τὴν ἁμαρτίαν κατακλύσαντος ἄνωθεν, καὶ τὰς ὑπ᾽ οὐρανὸν ἀβύσσους ἀναστομώσαντος, καὶ γίγαντας ἀσεβήσαντας καταφθείραντος, καὶ πύργον τῶν βεβήλων κατασείσαντος, καὶ γῆν Σοδόμων καὶ Γομόῤῥων πυρὶ καὶ θείῳ τεφρώσαντος, οὗ μάρτυς καπνὸς ἀκοίμητος ἐξατμίζεται· τοῦ ῥάβδῳ πέλαγος ῥήξαντος, καὶ Λαὸν ἀβρόχοις ποσὶ περάσαντος, καὶ τύραννον Φαραὼ, καὶ στρατὸν θεομάχον, εἰς αἰῶνα τοῖς κύμασι κατακλύσαντος τῆς ἀσεβείας πόλεμον· τοῦ ἐπ᾽ ἐσχάτων ἐκ Παρθένου ἁγνῆς σαρκωθέντος ἀνεκλαλήτως, καὶ σώας τὰς σφραγίδας τῆς ἁγνείας φυλάξαντος· τοῦ πλῦναι βαπτίσματι τὸν παλαιὸν ἡμῶν ῥύπον εὐδοκήσαντος, ὃν ἡμεῖς διὰ τῆς παραβάσεως ἐπεσπασάμεθα.

Ἐξορκίζω σε, κατὰ τοῦ βαπτισθέντος ἐν Ἰορδάνῃ, καὶ τύπον ἡμῖν ἀφθαρσίας ἐν ὕδατι κατὰ χάριν παρεχομένου, ὃν Ἄγγελοι καὶ πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν κατεπλάγησαν, τὸν σαρκωθέντα Θεὸν βλέπουσαι μετριάσαντα, ὅτε ὁ ἄναρχος Πατὴρ τὴν ἄναρχον γέννησιν τοῦ Υἱοῦ ἀπεκάλυψε, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ κατάβασις τῆς Τριάδος τὴν ἕνωσιν ἐμαρτύρησεν.

Ὁρκίζω σε, κατ᾽ ἐκείνου τοῦ ἄνεμον ἐπιτιμήσαντος, καὶ κλύδωνα θαλάσσης πραΰναντος· τοῦ στίφη δαιμόνων ἐκδιώξαντος, καὶ κόρας ὀμμάτων, ἀπὸ μήτρας λειπούσας, πηλῷ τυφλοῖς ἀναβλέψαι ἐναρμόσαντος, καὶ τὴν ἀρχαίαν τοῦ γένους ἡμῶν διάπλασιν ἀνακαινίσαντος, καὶ ἀλάλοις τὸ λαλεῖν ἀνορθώσαντος· τοῦ στίγματα λέπρας ἀποσμήξαντος, καὶ νεκροὺς ἐκ τῶν τάφων ἀναστήσαντος· τοῦ μέχρι ταφῆς τοῖς ἀνθρώποις ὁμιλήσαντος, καὶ τὸν Ἅδην ἐγέρσει σκυλεύσαντος, καὶ πᾶσαν τὴν ἀνθρωπότητα ἀνάλωτον τῷ θανάτῳ κατασκευάσαντος.

Ὁρκίζω σε, κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ Παντοκράτορος, τοῦ τῇ θεοπνεύστῳ φωνῇ τοὺς ἀνθρώπους ἐμπνεύσαντος, καὶ τοῖς Ἀποστόλοις συμπράξαντος, καὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην εὐσεβείας πληρώσαντος.

Φοβήθητι, φύγε, δραπέτευσον, ἀναχώρησον, δαιμόνιον ἀκάθαρτον καὶ ἐναγὲς, καταχθόνιον, βύθιον, ἀπατηλὸν, ἄμορφον, θεατὸν δι᾽ ἀναίδειαν, ἀθέατον διὰ τὴν ὑπόκρισιν, ὅπου ἂν τυγχάνῃς, ἢ ἀπέρχῃ, ἢ αὐτὸς εἶ ὁ Βεελζεβοὺλ, ἢ κατασείων, ἢ δρακοντοειδὴς, ἢ θηριοπρόσωπος, ἢ ὡς ἀτμὶς, ἢ ὡς καπνὸς φαινόμενος, ἢ ὡς ἄρσεν, ἢ ὡς θῆλυ, ἢ ὡς ἑρπετὸν, ἢ ὡς πετεινὸν, ἢ νυκτολάλον, ἢ κωφὸν ἢ ἄλαλον· ἢ ἐκφοβοῦν ἐξ ἐπιδρομῆς, ἢ σπαράσσον, ἢ ἐπιβουλεῦον, ἢ ἐν ὕπνῳ βαρεῖ, ἢ ἐν νόσῳ, ἢ ἐν μαλακίᾳ, ἢ ἐν γέλωτι ῥέμβον, ἢ δάκρυα φιλήδονα ἐμποιοῦν, ἢ λάγνον, ἢ δυσῶδες, ἢ ἐπιθυμητικὸν, ἢ ἡδονικὸν, ἢ φαρμακόφιλον, ἢ ἐρωτομανὲς, ἢ ἀστρομαγικὸν, ἢ ἐνοικηματικὸν, ἢ ἀναιδὲς, ἢ φιλόνεικον, ἢ ἀκατάστατον· ἢ τῇ σελήνῃ συναλλοιούμενον, ἢ χρόνῳ τινὶ συντρεπόμενον· ἢ ὀρθρινὸν, ἢ μεσημβρινὸν, ἢ μεσονυκτικὸν, ἢ ἀωρίας τινὸς, ἢ αὐγῆς· ἢ αὐτομάτως συνήντησας, ἢ ἐπέμφθης ὑπό τινος, ἢ προσεπέλασας ἄφνω, ἢ ἐν θαλάσσῃ, ἢ ἐν ποταμῷ, ἢ ὑπὸ γῆς, ἢ φρέατος, ἢ κρημνοῦ, ἢ ἐκ λάκκου, ἢ λίμνης, ἢ καλαμῶνος, ἢ ὕλης, ἢ ἀπογαίου, ἢ ἀκαθάρτου, ἢ ἄλσους, ἢ δρυμῶνος, ἢ δένδρου, ἢ ὀρνέου, ἢ βροντῆς, ἢ ἐκ στέγης λουτροῦ, ἢ ἐν κολυμβήθρᾳ ὑδάτων, ἢ ἐκ μνήματος εἰδωλικοῦ, ἢ ὅθεν ἴσμεν, καὶ οὐκ ἴσμεν, ἢ γνωστὸν, ἢ ἄγνωστον, καὶ ἐξ ἀπερισκέπτου τόπου· μερίσθητι, καὶ ἀπαλλάγηθι.

Αἰσχύνθητι τὴν εἰκόνα, τὴν χειρὶ Θεοῦ πλασθεῖσαν καὶ μορφωθεῖσαν. Φοβήθητι τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ τὸ ὁμοίωμα, καὶ μὴ ἐγκρυβῇς εἰς τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ (τόνδε)· ἀλλὰ ῥάβδος σιδηρᾶ, καὶ κάμινος πυρὸς, καὶ τάρταρος, καὶ ὀδόντων βρυγμὸς ἄμυνα τῆς παρακοῆς σε περιμένει.

Φοβήθητι, φιμώθητι, φύγε· μὴ ὑποστρέψῃς, μὴ ὑποκρυβῇς μεθ᾽ ἑτέρας πονηρίας πνευμάτων ἀκαθάρτων, ἀλλὰ ἄπελθε εἰς γῆν ἄνυδρον, ἔρημον, ἀγεώργητον, ἣν ἄνθρωπος οὐκ οἰκεῖ, Θεὸς μόνος ἐπισκοπεῖ, ὁ δεσμεύων πάντας τοὺς βασκαίνοντας, καὶ ἐπιβουλεύοντας τῇ αὐτοῦ εἰκόνι, καὶ σειραῖς ζόφου ταρταρώσας εἰς μακρὰν νύκτα καὶ ἡμέραν σὲ πάντων τῶν κακῶν πεπειραμένον, καὶ ἐφευρετὴν Διάβολον· ὅτι μέγας ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, καὶ μεγάλη ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Εὐχὴ ἑτέρα, τοῦ αὐτοῦ.

Ὁ Θεὸς τῶν οὐρανῶν, ὁ Θεὸς τῶν φώτων, ὁ Θεὸς τῶν Ἀγγέλων τῶν ὑπὸ τὴν σὴν ἰσχὺν, ὁ Θεὸς τῶν Ἀρχαγγέλων τῶν ὑπὸ τὸ σὸν κράτος, ὁ Θεὸς τῶν ἐνδόξων Κυριοτήτων, ὁ Θεὸς τῶν Ἁγίων, ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ τὰς δεσμευθείσας τῷ θανάτῳ ψυχὰς λύσας, ὁ τὸν προσηλωθέντα ἄνθρωπον τῷ σκότει, διὰ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ φωτίσας, ὁ λύσας τὰς ὀδύνας ἡμῶν, καὶ πᾶν βάρος ἀποσκεδάσας, ὁ πᾶσαν τὴν προσβολὴν τοῦ ἐχθροῦ ἀφ᾽ ἡμῶν χωρίσας· καὶ σὺ, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀπαθανατίσας ἡμᾶς τῷ θανάτῳ σου, καὶ δοξάσας ἡμᾶς τῇ δόξῃ σου, ὁ ἐξ ἀνθρώπων χωρεῖν εἰς Θεὸν ἐγέρσει τῇ σῇ χαρισάμενος· ὁ πάντα δεσμὸν τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν διὰ τοῦ Σταυροῦ σου βαστάσας, ὁ τὸ σύντριμμα ἡμῶν ἀναλαβὼν, καὶ ἰασάμενος, Κύριε· ὁ ὁδοποιήσας ἡμῖν ὁδὸν εἰς οὐρανοὺς, καὶ φθορὰν εἰς ἀφθαρσίαν μετασκευάσας· εἰσάκουσόν μου, πόθῳ καὶ φόβῳ κεκραγότος πρὸς σὲ, οὗ τῷ φόβῳ τὰ ὄρη τήκονται τῆς ὑπ᾽ οὐρανὸν σὺν τῷ στερεώματι· οὗ τῇ δυνάμει ἄλαλοι στοιχείων ψυχαὶ φρίττουσι, τηροῦσαι τοὺς ἑαυτῶν ὅρους· δι᾽ οὗ τὸ πῦρ τὸ τῆς ἐκδικήσεως οὐχ ὑπερβήσεται ὅρους τοὺς ταχθέντας αὐτῷ, ἀλλ᾽ ἀναμένει στένον τὴν σὴν βουλήν· δι᾽ ὃν πᾶσα ἡ κτίσις ὠδίνει, στενάζουσα στεναγμοῖς ἀλαλήτοις, εἰς καιροὺς μένειν ἐπιταχθεῖσα· ὃν πᾶσα φύσις ἐναντία πέφευγε, καὶ τοῦ ἐχθροῦ στρατιὰ δεδάμασται, καὶ διάβολος πέπτωκε, καὶ ὄφις πεπάτηται, καὶ δράκων ἀνήρηται· δι᾽ ὃν τὰ ἔθνη ὁμολογήσαντά σε ἐφωτίσθησαν, καὶ ἐκραταιώθησαν ἐν σοὶ Κύριε· δι᾽ ὃν ζωὴ πεφανέρωται, ἐλπὶς ἥδρασται, ἡ πίστις κεκράτηται, τὸ Εὐαγγέλιον κεκήρυκται· δι᾽ ὃν ἄνθρωπος ἐκ γῆς ἀναπέπλασται, πιστεύσας ἐν σοί. Τίς γάρ ἐστιν, ὡς σὺ, Θεὸς Παντοκράτωρ;

Διὸ δεόμεθά σου, Θεὲ Πατέρων, καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, προαιώνιε, καὶ ὑπερούσιε· τὸν πρὸς σὲ ἐληλυθότα ἐπὶ τῷ ἁγίῳ Ὀνόματί σου, καὶ τοῦ ἠγαπημένου σου παιδὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου, καὶ παντοδυνάμου, καὶ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος, πρόσδεξαι. Ἀποσόβησον ἀπὸ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ πᾶσαν μαλακίαν, πᾶσαν ἀπιστίαν, πᾶν πνεῦμα ἀκάθαρτον, σπαρακτικὸν, καταχθόνιον, πύρινον, δυσωδιακὸν, ἐπιθυμητικὸν, φιλόχρυσον, φιλάργυρον, τυφωνικὸν, πορνικὸν, πᾶν δαιμόνιον ἀκάθαρτον, σκοτεινὸν, ἄμορφον, ἀναιδές.

Ναὶ, ὁ Θεὸς, ἀπέλασον ἀπὸ τοῦ δούλου σου (τοῦ δεῖνος), πᾶσαν ἐνέργειαν τοῦ Διαβόλου, πᾶσαν μαγείαν, πᾶσαν φαρμακείαν, εἰδωλολατρείαν, ἀστρομαντείαν, ἀστρολογίαν, νεκρομαντείαν, ὀρνεοσκοπίαν, ἡδυπάθειαν, ἔρωτα, φιλαργυρίαν, μέθην, πορνείαν, μοιχείαν, ἀσέλγειαν, ἀναίδειαν, ὀργὴν, φιλονεικίαν, ἀκαταστασίαν, καὶ πᾶσαν ὑπόνοιαν πονηράν.

Ναὶ, Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐμφύσησον ἐν αὐτῷ τὸ Πνεῦμά σου τὸ εἰρηνικὸν, ὅπως φρουρούμενος ὑπ᾽ αὐτοῦ, ποιήσῃ καρπὸν πίστεως, ἀρετῆς, σοφίας, ἁγνείας, ἐγκρατείας, ἀγάπης, χρηστότητος, ἐλπίδος, πρᾳότητος, μακροθυμίας, ὑπομονῆς, σωφροσύνης, συνέσεως· ὅτι σὸς ἐπικέκληται δοῦλος, ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, πιστεύων εἰς τὴν ὁμοούσιον Τριάδα, συμμαρτυρούντων Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων, ἐνδόξων Κυριοτήτων, καὶ πάσης οὐρανίου στρατιᾶς. Σὺν τούτῳ φύλαξον καὶ τὰς καρδίας ἡμῶν, ὅτι δυνατὸς εἶ, Κύριε· καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ, καὶ τῷ Υἱῷ, καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχολόγιον τὸ μέγα, ἔκδοσις δευτέρα, σπουδῇ καὶ ἐπιστασίᾳ Σπυρίδωνος ἱερομονάχου Ζερβοῦ, Ἐν Βενετίᾳ, ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς Τυπογραφίας τοῦ Φοίνικος, 1862, p. 147-152

Collationné sur le scan, p. 147-152, le 2026-11-17

Skan źródłaStrona 1Strona 2Strona 3Strona 4Strona 5Strona 6