AgonNotas y fuentes

Siguiente: Comprender

Etapa 6 de 6

Oraciones, o exorcismos de Basilio el Grande, para los que padecen por los demonios, y para toda enfermedad

VOremos al Señor.

Dios de los dioses y Señor de los señores, creador de los órdenes de fuego y artífice de las Potestades inmateriales, hacedor de las cosas celestiales y de las terrenas; a quien ningún hombre ha visto ni puede ver; a quien teme toda la creación y ante quien tiembla; tú que en otro tiempo abatiste sobre la tierra al Archiestratega que había erguido con soberbia la cerviz y por la desobediencia había rechazado el servicio a él confiado, y precipitaste en el tártaro, en las tinieblas del abismo, a los Ángeles apóstatas con él, hechos demonios: concede que este exorcismo, cumplido en tu nombre temible, sea espanto para el mismo caudillo de la maldad y para todas sus falanges, caídas con él de la luz de lo alto; ponlo en fuga, y mándale a él y a sus demonios que se retiren del todo, para que nada dañoso obre contra la imagen sellada; antes bien, reciban estos que han sido sellados la fuerza del poder, para pisar sobre serpientes y escorpiones, y sobre todo el poder del enemigo.

Porque tu santísimo Nombre, del Padre, y del Hijo, y del Espíritu Santo, es alabado con himnos y engrandecido, y glorificado con temor por todo lo que respira, ahora y siempre, y por los siglos de los siglos. Amén.

Del mismo.

VOremos al Señor.

Te exorcizo, primer autor de la blasfemia, caudillo de la rebelión, artífice mismo de la maldad. Te exorcizo, a ti que fuiste arrojado de la luz de lo alto y precipitado en las tinieblas del abismo a causa de tu soberbia. Te exorcizo a ti y a todo el poder caído que sigue tu designio.

Te conjuro, espíritu inmundo, por Dios Sabaoth, y por todo el ejército de los Ángeles de Dios, Adonai, Eloí, Dios todopoderoso: sal y apártate del siervo de Dios (N.).

Te exorcizo por Dios, que todo lo creó con su palabra, y por nuestro Señor Jesucristo, su Hijo unigénito, nacido de él antes de los siglos de modo inefable e impasible; que hizo la creación invisible y visible, y plasmó al hombre a su propia imagen; que primero educó todas estas cosas por la ley de la naturaleza, y las guardó por la vigilancia de los Ángeles; que desde lo alto anegó el pecado en el agua, y abrió los abismos que están bajo el cielo, y destruyó a los gigantes impíos, y derribó la torre de los profanos, y redujo a ceniza con fuego y azufre la tierra de Sodoma y de Gomorra, de la cual se exhala, como testigo, un humo que nunca reposa; que con una vara partió el mar, e hizo pasar al pueblo a pie enjuto, y anegó para siempre en las olas al tirano Faraón y a su ejército enemigo de Dios, guerra de la impiedad; que en los últimos tiempos se encarnó inefablemente de una Virgen pura, y guardó intactos los sellos de la pureza; que se dignó lavar con el bautismo nuestra antigua inmundicia, que contrajimos por la transgresión.

Te exorcizo por aquel que fue bautizado en el Jordán, y que por gracia nos da en el agua la figura de la incorrupción; ante quien los Ángeles y todas las Potestades de los cielos quedaron atónitos, viendo al Dios encarnado humillarse, cuando el Padre sin principio reveló la generación sin principio del Hijo, y la bajada del Espíritu Santo dio testimonio de la unidad de la Trinidad.

Te conjuro por aquel que increpó al viento y calmó el oleaje del mar; que ahuyentó las turbas de los demonios, y con barro ajustó a los ciegos, para que vieran, las pupilas de los ojos que les faltaban desde el seno materno, y renovó la antigua hechura de nuestro linaje, y devolvió el habla a los mudos; que limpió las manchas de la lepra, y resucitó a los muertos de los sepulcros; que convivió con los hombres hasta el sepulcro, y despojó el infierno con su resurrección, e hizo a todo el género humano inexpugnable a la muerte.

Te conjuro por Dios todopoderoso, que con su voz divinamente inspirada infundió su aliento en los hombres, y cooperó con los Apóstoles, y llenó de piedad toda la tierra habitada.

Teme, huye, escápate, retírate, demonio inmundo y maldito, subterráneo, abismal, engañador, informe, visible por tu desvergüenza, invisible por tu hipocresía, dondequiera que estés, o adondequiera que vayas: ya seas tú mismo Beelzebul, o el que sacude, o en forma de dragón, o con rostro de fiera, o apareciendo como vapor o como humo, o como varón, o como hembra, o como reptil, o como ave, o que hablas de noche, o sordo o mudo; o que espantas con un asalto repentino, o que desgarras, o que acechas, o en sueño pesado, o en enfermedad, o en flaqueza, o que extravías en la risa, o que provocas lágrimas voluptuosas, o lascivo, o fétido, o codicioso, o voluptuoso, o amigo de maleficios, o loco de pasión, o mago de los astros, o morador de las casas, o desvergonzado, o pendenciero, o inconstante; o que cambias con la luna, o que vuelves con alguna estación; o de la mañana, o del mediodía, o de la medianoche, o de alguna hora intempestiva, o del alba; ya hayas venido por ti mismo, ya hayas sido enviado por alguien, ya te hayas acercado de repente, o en el mar, o en un río, o bajo tierra, o de un pozo, o de un despeñadero, o de una fosa, o de un lago, o de un cañaveral, o de un bosque, o de un lugar apartado de la tierra, o de un lugar inmundo, o de una arboleda sagrada, o de un matorral, o de un árbol, o de un ave, o del trueno, o del techo de un baño, o en un estanque de aguas, o de un sepulcro de ídolos, o de donde sabemos y no sabemos, ya conocido, ya desconocido, y de un lugar no advertido: sepárate, y vete.

Avergüénzate ante la imagen plasmada y formada por la mano de Dios. Teme la semejanza del Dios encarnado, y no te escondas en el siervo de Dios (N.); pues la vara de hierro, y el horno de fuego, y el tártaro, y el crujir de dientes te esperan, castigo de la desobediencia.

Teme, enmudece, huye; no vuelvas, no te escondas con otras maldades de espíritus inmundos; sino vete a una tierra sin agua, desierta, inculta, que ningún hombre habita, que solo Dios vigila; el cual ata a todos los que envidian su imagen y le ponen asechanzas, y te ha precipitado en el tártaro con cadenas de tinieblas, para una larga noche y un largo día, a ti, Diablo, experto en todos los males e inventor de ellos; porque grande es el temor de Dios, y grande la gloria del Padre, y del Hijo, y del Espíritu Santo.

Otra oración, del mismo.

Dios de los cielos, Dios de las luces, Dios de los Ángeles que están bajo tu fuerza, Dios de los Arcángeles que están bajo tu poder, Dios de las gloriosas Dominaciones, Dios de los Santos, Padre de nuestro Señor Jesucristo; tú que desataste las almas encadenadas por la muerte; tú que por tu Hijo unigénito iluminaste al hombre clavado a las tinieblas; tú que desataste nuestros dolores y disipaste toda carga; tú que apartaste de nosotros todo asalto del enemigo; y tú, Hijo y Verbo de Dios, que nos hiciste inmortales con tu muerte, y nos glorificaste con tu gloria; que por tu resurrección nos concediste pasar de los hombres a Dios; que llevaste por tu Cruz toda atadura de nuestros pecados; que tomaste sobre ti nuestro quebranto y lo sanaste, Señor; que nos abriste camino hacia los cielos, y mudaste la corrupción en incorrupción: escúchame, que clamo a ti con anhelo y con temor; tú, ante cuyo temor se derriten los montes de la tierra que está bajo el cielo, junto con el firmamento; ante cuyo poder se estremecen las almas mudas de los elementos, guardando sus propios términos; por quien el fuego de la venganza no traspasará los términos que le han sido fijados, sino que aguarda gimiendo tu voluntad; por cuya causa toda la creación está en dolores de parto, gimiendo con gemidos inefables, obligada a permanecer hasta los tiempos señalados; de quien ha huido toda naturaleza contraria, y el ejército del enemigo ha sido domado, y el diablo ha caído, y la serpiente ha sido pisoteada, y el dragón ha sido destruido; por cuya causa las naciones que te confesaron fueron iluminadas y fortalecidas en ti, Señor; por cuya causa la vida ha sido manifestada, la esperanza afianzada, la fe robustecida, el Evangelio predicado; por cuya causa el hombre ha sido plasmado de nuevo desde la tierra, habiendo creído en ti. Pues ¿quién es como tú, Dios todopoderoso?

Por eso te rogamos, Dios de los Padres y Señor de la misericordia, que eres antes de los siglos y sobre toda esencia: al que ha venido a ti en tu santo Nombre, y en el de tu amado Hijo Jesucristo, y de tu Espíritu santo, todopoderoso y vivificante, acógelo. Ahuyenta de su alma toda flaqueza, toda incredulidad, todo espíritu inmundo, desgarrador, subterráneo, de fuego, fétido, codicioso, amante del oro, amante de la plata, tempestuoso, fornicario, todo demonio inmundo, tenebroso, informe, desvergonzado.

Sí, oh Dios, aleja de tu siervo (N.) toda operación del Diablo, toda magia, toda hechicería, la idolatría, la adivinación por los astros, la astrología, la nigromancia, la observación de las aves, la molicie voluptuosa, la pasión carnal, la avaricia, la embriaguez, la fornicación, el adulterio, la lascivia, la desvergüenza, la ira, el espíritu de contienda, el desorden, y toda mala sospecha.

Sí, Señor Dios nuestro, infunde con tu soplo en él tu Espíritu de paz, para que, guardado por él, dé fruto de fe, de virtud, de sabiduría, de pureza, de continencia, de caridad, de bondad, de esperanza, de mansedumbre, de longanimidad, de paciencia, de templanza, de inteligencia; porque ha sido llamado siervo tuyo, en el nombre de Jesucristo, creyendo en la Trinidad consustancial, con el testimonio de los Ángeles, de los Arcángeles, de las gloriosas Dominaciones y de todo el ejército celestial. Junto con él guarda también nuestros corazones, porque tú eres poderoso, Señor; y a ti tributamos gloria, al Padre, y al Hijo, y al Espíritu Santo, ahora y siempre, y por los siglos de los siglos. Amén.

Traducción del editor a partir del original griego (Traduction de l’éditeur (Agon, 2026) d’après Εὐχολόγιον τὸ μέγα, 2e éd., par les soins de Spyridon Zervos, hiéromoine, Venise, Typographie grecque du Phénix, 1862, p. 147-152).

Notas y fuentes

Acerca de esta oración

Las tres oraciones de exorcismo atribuidas a san Basilio el Grande en el gran Eucologio del rito bizantino, traducidas del griego por el editor.

Nota: en el Eucologio bizantino estas oraciones las dice el sacerdote sobre una persona atribulada. La primera pide que « este exorcismo » surta efecto; la segunda conjura directamente al demonio; en la tercera, el que ora presenta a Dios a « tu siervo (N.) » que ha venido a Él. Agon las da enteras y las propone a todo bautizado, en virtud de la autoridad que Cristo dio a « los que creyeren » (Mc 16, 17), señalando a la vez que la carta Inde ab aliquot annis (Congregación para la Doctrina de la Fe, 1985) pedía que quienes no han recibido esa potestad no dirijan oraciones en las que se interpela directamente a los demonios. Véase lo que la Iglesia enseña sobre el exorcismo y la autoridad del bautizado.

Fuentes

Traducción del editor a partir del original griego (Traduction de l’éditeur (Agon, 2026) d’après Εὐχολόγιον τὸ μέγα, 2e éd., par les soins de Spyridon Zervos, hiéromoine, Venise, Typographie grecque du Phénix, 1862, p. 147-152).

  • Traduction de l’éditeur (Agon, 2026) d’après Εὐχολόγιον τὸ μέγα, 2e éd., par les soins de Spyridon Zervos, hiéromoine, Venise, Typographie grecque du Phénix, 1862, p. 147-152

Escaneo de la fuente

Εὐχαὶ, ἤτοι Ἐξορκισμοὶ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, πρὸς τοὺς πάσχοντας ὑπὸ δαιμόνων, καὶ πρὸς ἑκάστην ἀσθένειαν

VΤοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ὁ Θεὸς τῶν θεῶν, καὶ Κύριος τῶν κυρίων, ὁ τῶν πυρίνων ταγμάτων δημιουργὸς, καὶ τῶν ἀΰλων Δυνάμεων τεχνουργὸς, ὁ τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων τεχνίτης. ὃν εἶδεν οὐδεὶς ἀνθρώπων, οὐδὲ ἰδεῖν δύναται· ὃν φοβεῖται καὶ τρέμει πᾶσα ἡ κτίσις· ὁ τὸν τραχηλιάσαντα ποτὲ Ἀρχιστράτηγον, καὶ τὴν τούτου λειτουργίαν παρακοῇ ἀθετήσαντα, ῥήξας ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τοὺς συναποστάτας αὐτῷ Ἀγγέλους, δαίμονας γενομένους, εἰς σκότωσιν βυθοῦ ταρταρώσας· δὸς τὸν ἀφορκισμὸν τοῦτον, ἐπὶ τῷ φρικτῷ ὀνόματί σου τελούμενον, φόβῳ γενέσθαι αὐτῷ τῷ προηγουμένῳ τῆς πονηρίας, καὶ πάσαις ταῖς φάλαγξιν αὐτοῦ, ταῖς συνεκπεσούσαις αὐτῷ ἐκ τῆς ἄνω φωτοφορίας, καὶ τρέψον αὐτὸν εἰς φυγὴν, καὶ ἐπίταξον αὐτῷ, καὶ τοῖς δαίμοσιν αὐτοῦ ἀναχωρῆσαι παντελῶς· ἵνα μήτι βλαβερὸν κατὰ τὴν ἐσφραγισμένην εἰκόνα ἐργάσηται· ἀλλὰ λαβέτωσαν ἰσχὺν οὗτοι οἱ ἐσφραγισμένοι κραταιότητος, τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ.

Σοῦ γὰρ ὑμνεῖται, καὶ μεγαλύνεται, καὶ παρὰ πάσης πνοῆς ἐν φόβῳ δοξάζεται τὸ πανάγιόν Ὄνομα, τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν, καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Τοῦ αὐτοῦ.

VΤοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Ἐξορκίζω σε τὸν ἀρχέκακον τῆς βλασφημίας, τὸν ἀρχηγὸν τῆς ἀνταρσίας, καὶ αὐτουργὸν τῆς πονηρίας. Ἐξορκίζω σε τὸν ἐκριφθέντα ἐκ τῆς ἄνω φωτοφορίας, καὶ σκότῳ βυθοῦ κατενεχθέντα διὰ τὴν ἔπαρσιν. Ἐξορκίζω σὲ, καὶ πᾶσαν τὴν ἐκπεσοῦσαν δύναμιν, τῆς σῆς ἀκόλουθον προαιρέσεως.

Ὁρκίζω σε, πνεῦμα ἀκάθαρτον, κατὰ τοῦ Θεοῦ Σαβαὼθ, καὶ πάσης στρατιᾶς Ἀγγέλων Θεοῦ, Ἀδωναῒ, Ἐλωῒ, Θεοῦ παντοκράτορος, ἔξελθε καὶ ἀπαναχώρησον ἀπὸ τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (τοῦδε).

Ἐξορκίζω σε κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ πάντα λόγῳ κτίσαντος, καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ αὐτοῦ, τοῦ πρὸ τῶν αἰώνων ἀῤῥήτως καὶ ἀπαθῶς ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντος· τοῦ τὴν ἀόρατον καὶ ὁρατὴν κτίσιν δημιουργήσαντος, καὶ τοῦ κατ᾽ εἰκόνα ἰδίαν τὸν ἄνθρωπον πλαστουργήσαντος· τοῦ νόμῳ πρότερον φυσικῶς ταῦτα παιδαγωγήσαντος, καὶ Ἀγγέλων ἐπιστασίᾳ φυλάξαντος· τοῦ ὕδατι τὴν ἁμαρτίαν κατακλύσαντος ἄνωθεν, καὶ τὰς ὑπ᾽ οὐρανὸν ἀβύσσους ἀναστομώσαντος, καὶ γίγαντας ἀσεβήσαντας καταφθείραντος, καὶ πύργον τῶν βεβήλων κατασείσαντος, καὶ γῆν Σοδόμων καὶ Γομόῤῥων πυρὶ καὶ θείῳ τεφρώσαντος, οὗ μάρτυς καπνὸς ἀκοίμητος ἐξατμίζεται· τοῦ ῥάβδῳ πέλαγος ῥήξαντος, καὶ Λαὸν ἀβρόχοις ποσὶ περάσαντος, καὶ τύραννον Φαραὼ, καὶ στρατὸν θεομάχον, εἰς αἰῶνα τοῖς κύμασι κατακλύσαντος τῆς ἀσεβείας πόλεμον· τοῦ ἐπ᾽ ἐσχάτων ἐκ Παρθένου ἁγνῆς σαρκωθέντος ἀνεκλαλήτως, καὶ σώας τὰς σφραγίδας τῆς ἁγνείας φυλάξαντος· τοῦ πλῦναι βαπτίσματι τὸν παλαιὸν ἡμῶν ῥύπον εὐδοκήσαντος, ὃν ἡμεῖς διὰ τῆς παραβάσεως ἐπεσπασάμεθα.

Ἐξορκίζω σε, κατὰ τοῦ βαπτισθέντος ἐν Ἰορδάνῃ, καὶ τύπον ἡμῖν ἀφθαρσίας ἐν ὕδατι κατὰ χάριν παρεχομένου, ὃν Ἄγγελοι καὶ πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν κατεπλάγησαν, τὸν σαρκωθέντα Θεὸν βλέπουσαι μετριάσαντα, ὅτε ὁ ἄναρχος Πατὴρ τὴν ἄναρχον γέννησιν τοῦ Υἱοῦ ἀπεκάλυψε, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ κατάβασις τῆς Τριάδος τὴν ἕνωσιν ἐμαρτύρησεν.

Ὁρκίζω σε, κατ᾽ ἐκείνου τοῦ ἄνεμον ἐπιτιμήσαντος, καὶ κλύδωνα θαλάσσης πραΰναντος· τοῦ στίφη δαιμόνων ἐκδιώξαντος, καὶ κόρας ὀμμάτων, ἀπὸ μήτρας λειπούσας, πηλῷ τυφλοῖς ἀναβλέψαι ἐναρμόσαντος, καὶ τὴν ἀρχαίαν τοῦ γένους ἡμῶν διάπλασιν ἀνακαινίσαντος, καὶ ἀλάλοις τὸ λαλεῖν ἀνορθώσαντος· τοῦ στίγματα λέπρας ἀποσμήξαντος, καὶ νεκροὺς ἐκ τῶν τάφων ἀναστήσαντος· τοῦ μέχρι ταφῆς τοῖς ἀνθρώποις ὁμιλήσαντος, καὶ τὸν Ἅδην ἐγέρσει σκυλεύσαντος, καὶ πᾶσαν τὴν ἀνθρωπότητα ἀνάλωτον τῷ θανάτῳ κατασκευάσαντος.

Ὁρκίζω σε, κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ Παντοκράτορος, τοῦ τῇ θεοπνεύστῳ φωνῇ τοὺς ἀνθρώπους ἐμπνεύσαντος, καὶ τοῖς Ἀποστόλοις συμπράξαντος, καὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην εὐσεβείας πληρώσαντος.

Φοβήθητι, φύγε, δραπέτευσον, ἀναχώρησον, δαιμόνιον ἀκάθαρτον καὶ ἐναγὲς, καταχθόνιον, βύθιον, ἀπατηλὸν, ἄμορφον, θεατὸν δι᾽ ἀναίδειαν, ἀθέατον διὰ τὴν ὑπόκρισιν, ὅπου ἂν τυγχάνῃς, ἢ ἀπέρχῃ, ἢ αὐτὸς εἶ ὁ Βεελζεβοὺλ, ἢ κατασείων, ἢ δρακοντοειδὴς, ἢ θηριοπρόσωπος, ἢ ὡς ἀτμὶς, ἢ ὡς καπνὸς φαινόμενος, ἢ ὡς ἄρσεν, ἢ ὡς θῆλυ, ἢ ὡς ἑρπετὸν, ἢ ὡς πετεινὸν, ἢ νυκτολάλον, ἢ κωφὸν ἢ ἄλαλον· ἢ ἐκφοβοῦν ἐξ ἐπιδρομῆς, ἢ σπαράσσον, ἢ ἐπιβουλεῦον, ἢ ἐν ὕπνῳ βαρεῖ, ἢ ἐν νόσῳ, ἢ ἐν μαλακίᾳ, ἢ ἐν γέλωτι ῥέμβον, ἢ δάκρυα φιλήδονα ἐμποιοῦν, ἢ λάγνον, ἢ δυσῶδες, ἢ ἐπιθυμητικὸν, ἢ ἡδονικὸν, ἢ φαρμακόφιλον, ἢ ἐρωτομανὲς, ἢ ἀστρομαγικὸν, ἢ ἐνοικηματικὸν, ἢ ἀναιδὲς, ἢ φιλόνεικον, ἢ ἀκατάστατον· ἢ τῇ σελήνῃ συναλλοιούμενον, ἢ χρόνῳ τινὶ συντρεπόμενον· ἢ ὀρθρινὸν, ἢ μεσημβρινὸν, ἢ μεσονυκτικὸν, ἢ ἀωρίας τινὸς, ἢ αὐγῆς· ἢ αὐτομάτως συνήντησας, ἢ ἐπέμφθης ὑπό τινος, ἢ προσεπέλασας ἄφνω, ἢ ἐν θαλάσσῃ, ἢ ἐν ποταμῷ, ἢ ὑπὸ γῆς, ἢ φρέατος, ἢ κρημνοῦ, ἢ ἐκ λάκκου, ἢ λίμνης, ἢ καλαμῶνος, ἢ ὕλης, ἢ ἀπογαίου, ἢ ἀκαθάρτου, ἢ ἄλσους, ἢ δρυμῶνος, ἢ δένδρου, ἢ ὀρνέου, ἢ βροντῆς, ἢ ἐκ στέγης λουτροῦ, ἢ ἐν κολυμβήθρᾳ ὑδάτων, ἢ ἐκ μνήματος εἰδωλικοῦ, ἢ ὅθεν ἴσμεν, καὶ οὐκ ἴσμεν, ἢ γνωστὸν, ἢ ἄγνωστον, καὶ ἐξ ἀπερισκέπτου τόπου· μερίσθητι, καὶ ἀπαλλάγηθι.

Αἰσχύνθητι τὴν εἰκόνα, τὴν χειρὶ Θεοῦ πλασθεῖσαν καὶ μορφωθεῖσαν. Φοβήθητι τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ τὸ ὁμοίωμα, καὶ μὴ ἐγκρυβῇς εἰς τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ (τόνδε)· ἀλλὰ ῥάβδος σιδηρᾶ, καὶ κάμινος πυρὸς, καὶ τάρταρος, καὶ ὀδόντων βρυγμὸς ἄμυνα τῆς παρακοῆς σε περιμένει.

Φοβήθητι, φιμώθητι, φύγε· μὴ ὑποστρέψῃς, μὴ ὑποκρυβῇς μεθ᾽ ἑτέρας πονηρίας πνευμάτων ἀκαθάρτων, ἀλλὰ ἄπελθε εἰς γῆν ἄνυδρον, ἔρημον, ἀγεώργητον, ἣν ἄνθρωπος οὐκ οἰκεῖ, Θεὸς μόνος ἐπισκοπεῖ, ὁ δεσμεύων πάντας τοὺς βασκαίνοντας, καὶ ἐπιβουλεύοντας τῇ αὐτοῦ εἰκόνι, καὶ σειραῖς ζόφου ταρταρώσας εἰς μακρὰν νύκτα καὶ ἡμέραν σὲ πάντων τῶν κακῶν πεπειραμένον, καὶ ἐφευρετὴν Διάβολον· ὅτι μέγας ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, καὶ μεγάλη ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Εὐχὴ ἑτέρα, τοῦ αὐτοῦ.

Ὁ Θεὸς τῶν οὐρανῶν, ὁ Θεὸς τῶν φώτων, ὁ Θεὸς τῶν Ἀγγέλων τῶν ὑπὸ τὴν σὴν ἰσχὺν, ὁ Θεὸς τῶν Ἀρχαγγέλων τῶν ὑπὸ τὸ σὸν κράτος, ὁ Θεὸς τῶν ἐνδόξων Κυριοτήτων, ὁ Θεὸς τῶν Ἁγίων, ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ τὰς δεσμευθείσας τῷ θανάτῳ ψυχὰς λύσας, ὁ τὸν προσηλωθέντα ἄνθρωπον τῷ σκότει, διὰ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ φωτίσας, ὁ λύσας τὰς ὀδύνας ἡμῶν, καὶ πᾶν βάρος ἀποσκεδάσας, ὁ πᾶσαν τὴν προσβολὴν τοῦ ἐχθροῦ ἀφ᾽ ἡμῶν χωρίσας· καὶ σὺ, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀπαθανατίσας ἡμᾶς τῷ θανάτῳ σου, καὶ δοξάσας ἡμᾶς τῇ δόξῃ σου, ὁ ἐξ ἀνθρώπων χωρεῖν εἰς Θεὸν ἐγέρσει τῇ σῇ χαρισάμενος· ὁ πάντα δεσμὸν τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν διὰ τοῦ Σταυροῦ σου βαστάσας, ὁ τὸ σύντριμμα ἡμῶν ἀναλαβὼν, καὶ ἰασάμενος, Κύριε· ὁ ὁδοποιήσας ἡμῖν ὁδὸν εἰς οὐρανοὺς, καὶ φθορὰν εἰς ἀφθαρσίαν μετασκευάσας· εἰσάκουσόν μου, πόθῳ καὶ φόβῳ κεκραγότος πρὸς σὲ, οὗ τῷ φόβῳ τὰ ὄρη τήκονται τῆς ὑπ᾽ οὐρανὸν σὺν τῷ στερεώματι· οὗ τῇ δυνάμει ἄλαλοι στοιχείων ψυχαὶ φρίττουσι, τηροῦσαι τοὺς ἑαυτῶν ὅρους· δι᾽ οὗ τὸ πῦρ τὸ τῆς ἐκδικήσεως οὐχ ὑπερβήσεται ὅρους τοὺς ταχθέντας αὐτῷ, ἀλλ᾽ ἀναμένει στένον τὴν σὴν βουλήν· δι᾽ ὃν πᾶσα ἡ κτίσις ὠδίνει, στενάζουσα στεναγμοῖς ἀλαλήτοις, εἰς καιροὺς μένειν ἐπιταχθεῖσα· ὃν πᾶσα φύσις ἐναντία πέφευγε, καὶ τοῦ ἐχθροῦ στρατιὰ δεδάμασται, καὶ διάβολος πέπτωκε, καὶ ὄφις πεπάτηται, καὶ δράκων ἀνήρηται· δι᾽ ὃν τὰ ἔθνη ὁμολογήσαντά σε ἐφωτίσθησαν, καὶ ἐκραταιώθησαν ἐν σοὶ Κύριε· δι᾽ ὃν ζωὴ πεφανέρωται, ἐλπὶς ἥδρασται, ἡ πίστις κεκράτηται, τὸ Εὐαγγέλιον κεκήρυκται· δι᾽ ὃν ἄνθρωπος ἐκ γῆς ἀναπέπλασται, πιστεύσας ἐν σοί. Τίς γάρ ἐστιν, ὡς σὺ, Θεὸς Παντοκράτωρ;

Διὸ δεόμεθά σου, Θεὲ Πατέρων, καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, προαιώνιε, καὶ ὑπερούσιε· τὸν πρὸς σὲ ἐληλυθότα ἐπὶ τῷ ἁγίῳ Ὀνόματί σου, καὶ τοῦ ἠγαπημένου σου παιδὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου, καὶ παντοδυνάμου, καὶ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος, πρόσδεξαι. Ἀποσόβησον ἀπὸ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ πᾶσαν μαλακίαν, πᾶσαν ἀπιστίαν, πᾶν πνεῦμα ἀκάθαρτον, σπαρακτικὸν, καταχθόνιον, πύρινον, δυσωδιακὸν, ἐπιθυμητικὸν, φιλόχρυσον, φιλάργυρον, τυφωνικὸν, πορνικὸν, πᾶν δαιμόνιον ἀκάθαρτον, σκοτεινὸν, ἄμορφον, ἀναιδές.

Ναὶ, ὁ Θεὸς, ἀπέλασον ἀπὸ τοῦ δούλου σου (τοῦ δεῖνος), πᾶσαν ἐνέργειαν τοῦ Διαβόλου, πᾶσαν μαγείαν, πᾶσαν φαρμακείαν, εἰδωλολατρείαν, ἀστρομαντείαν, ἀστρολογίαν, νεκρομαντείαν, ὀρνεοσκοπίαν, ἡδυπάθειαν, ἔρωτα, φιλαργυρίαν, μέθην, πορνείαν, μοιχείαν, ἀσέλγειαν, ἀναίδειαν, ὀργὴν, φιλονεικίαν, ἀκαταστασίαν, καὶ πᾶσαν ὑπόνοιαν πονηράν.

Ναὶ, Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐμφύσησον ἐν αὐτῷ τὸ Πνεῦμά σου τὸ εἰρηνικὸν, ὅπως φρουρούμενος ὑπ᾽ αὐτοῦ, ποιήσῃ καρπὸν πίστεως, ἀρετῆς, σοφίας, ἁγνείας, ἐγκρατείας, ἀγάπης, χρηστότητος, ἐλπίδος, πρᾳότητος, μακροθυμίας, ὑπομονῆς, σωφροσύνης, συνέσεως· ὅτι σὸς ἐπικέκληται δοῦλος, ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, πιστεύων εἰς τὴν ὁμοούσιον Τριάδα, συμμαρτυρούντων Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων, ἐνδόξων Κυριοτήτων, καὶ πάσης οὐρανίου στρατιᾶς. Σὺν τούτῳ φύλαξον καὶ τὰς καρδίας ἡμῶν, ὅτι δυνατὸς εἶ, Κύριε· καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ, καὶ τῷ Υἱῷ, καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχολόγιον τὸ μέγα, ἔκδοσις δευτέρα, σπουδῇ καὶ ἐπιστασίᾳ Σπυρίδωνος ἱερομονάχου Ζερβοῦ, Ἐν Βενετίᾳ, ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς Τυπογραφίας τοῦ Φοίνικος, 1862, p. 147-152

Collationné sur le scan, p. 147-152, le 2026-11-17

Escaneo de la fuentePágina 1Página 2Página 3Página 4Página 5Página 6